Pages

Friday, November 30, 2018

SMA 1 Tebing tinggi

Tebing tinggi, ketika nama itu disebut terbayang tebing yang menjulang tinggi, seperti Gunung Bengbreng, di daerah Cianjur selatan, yang berdiri berjejer-jejer menghadang pandangan menembus ke seberang.
Tebing Tinggi adalah daratan rendah yang ada di daerah Deli Serdang, Sumatra Utara.

Tuesday, November 13, 2018

Sunday, November 11, 2018

@antologi puisi

Selama ini, membayangkan karya menulis yang berwujud buku, tidaklah mudah.
Selama ini pula,  banyak karya2 dalam bentuk tulisan yang dibuat oleh guru dan siswa berakhir di map, dan menjadi dokumen pribadi yang sangat jarang disambangi.

Pada saat melihat karya menulis berada pada jajaran karya menulis lain yang sudah menjadi antologi dan ada wujud bukunya, rasa bangga luar biasa muncul. Karya menulis yang dibuat dengan seluruh jiwa raga itu, pada akhirnya visa dinikmati diri sendiri juga  orang lain.

Friday, November 9, 2018

Monday, November 5, 2018

guruku berkata

Kusodorkan tulisan pemenuhan tugasmu untuk kali kelima, engkau tidak memicingkan mata, tidak pula mengerjap.

Dalam tepi kecewaku engkau berkata-kata.
Siswaku engkau perlu hidayah
Pulanglah nak, kau sambangi dulu para penulis terdahulu,
Silaturahmilah dengan membaca karyanya. Baru kamu tulis apa kata mereka dalam bahasamu.

Senyap pemisah antara aku, engkau dan para pendahulu
Huruf-huruf seolah tak hendak menyatukan kita.
Aku murid tanpa tajam pena
Engkau guru banyak karya
Para pendahulu kokoh telah memahat nama

Kukeruk kata demi kata
Demi lembar yang kutulisi sendiri
Engkau sekikas mengerjap dan berkata-kata
Nak,  jika engkau tidak berhenti membaca,  kamu bisa menulis, dan kamu akan satu makam bersamaku juga para pendahulumu.

Komitmen

Rizal adalah siswa SMA. Dia menjadi spesial, bukan karena dia lelaki berbadan tinggi. Namun, karena dia menghabiskan  hampir seluruh waktunya di sekolah. Pagi sampai sore dia belajar di kelas.  Bubar sekolah, dia pindah ke mesjid. Dan dia berada di sana sampai esok menjelang.

Rizal menjalani kehidupan yang unik semasa SMAnya karena orangtuanya yang nun jauh di kampung tidak mampu mengimbangi kecepatan berpikir Rizal secara ekonomi. Rizal sendiri tidak keberatan tidur beralas karpet dan makan seadanya. Sebagian besar, dia tidak membutuhkan banyak makan karena dia berpuasa.

Alkisah, para siswa dan guru SMA yang satu sekolah dengan Rizal, setiap hari menyisihkan uang untuk menolong sesama. Tercatat ada 295 penyumbang tetap. Mereka secara rutin menghitung berapa uang yang telah disimpan untuk menyelamatkan hidup sesamanya. Bahkan, mereka telah membuat teken kontrak, akan memberikan sekian rupiah untuk menyokong nafas bertahan di badan saudaranya yang kelak tertolong dengan uang yang dikumpulkan setiap hari.

Secara rutin uang itu dijemput. Sebuah upacara besar dibuat untuk mengukuhkan bahwa berbagi itu indah. Bahwa berkomitmen membantu orang lain itu mulia.

Hari ini, jemputan untuk uang itu tiba. Upacara dengan kibaran merah putih di bawah surya pagi terasa sangat khidmat. Kumandang lagu nasional Dari Sabang sampai Merauke menggetarkan kalbu kesatubangsaan.

Semua mata memandang pada bendera. Semua seolah sepakat bahwa bendera adalah penanda bangsa dan kesetiaan pada tanah air.  Sejumlah uang yang ditandatangani sendiri untuk diserahkan dan disumbangkan berada dibelakang bendera.

Seorang pria berwajah kearab-araban memegang bendera. Bendera Palestina!

Bendera merah putih ditukar dengan bendera Palestina. Usai pertukaran, bertukar pula posisi uang dari belakang merah putih ke tangan pria kearab-araban. Apa yang ada dalam benak peserta upacara ketika bendera penanda kesatubangsaan ditukar dengan bendera bangsa lain? Apakah itu maknanya semua yang hadir berganti tanah air dan bertukar bangsa?

Rizal berada di antara peserta upacara  yang menyaksikan pertukaran bendera dan penyerahan uang untuk Palestina. Dia ikut bangga karena sekolah ini telah menyelamatkan bangsa Palestina dengan cara yang tidak diketahuinya. Sementara dia sendiri, dalam diam, harus memikirkan bagaimana cita-citanya bisa tercapai. Komitmen dan kepedulian tercurah untuk saudaranya yang berada di Palestina. Dirinya, orang Indonesia tulen, tidak terlihat. Hari ini Rizal belajar bahwa gajah di pelupuk mata tidak kelihatan sedangkan kuman di seberang lautan nyata terlihat.

Wednesday, October 31, 2018

Kamar 418*

Keur urang lembur siga kuring mah,  anu jauh ka Mol, anggang ka KFC; waktu narima hadiah tina nulis mangrupa nginep di hotél anu aya kolam renangan. Bungahna leuwih ti batan bungangangna haté lantaran urusan ngurus suku nu rorombéheun maké ubar parud waluh Siem geus bérés. Najan sukuna masih kénéh aya rorombéheunna, nya lumayan wé  kaos kaki rada awét. Matak bungah pan lantaran teu kudu hayoh waé meulian kaos kaki. Atawa nu matak éra mah, kadéngé ngagesruk béréwékna kaos kaki ngarait kana rorombéheun.

Ngaran hotél maké basa asing.  Dina sirah kabayangna hotél modern anu siga dina pilem-pilem atawa sinétron. Isuk-isuk bakal disuguhan roti, diukna dina korsi anu aya méja marmeran,  dibarengan hiliwir seungitna cai susu coklat panas. Bérés dahar terus kokojayan.  Éndah dunya téh. Sanggeus dahar teu kudu mikiran ngumbah piring,  ngagosok katél tutung lantaran kapohoan telat ngajait.
Di hotél mah sagala kari nunjuk,  kari nitah, kari ménta. Ngan hanjakal, hadiah saré di hotél téh ngan soranganeun. Biasa pan manusa mah, sok ngarasa kurang baé.  Dibéré ati ménta jantung ceuk paribasa mah. Maksudna geus dibéré nu hadé,  hayang meunang nu leuwih hadé deui, nu leuwih ngeunah ceuk sorangan.
●●●

Waktu dampal suku nincak ka hotél anu kudu dijug-jug, kuring ditarima ku resepsionis anu imutna leuwih kareueut amisna batan cai susu coklat anu isukan bakal ngajagrag dina méja. Kuring dijajap ka rohangan anu bentukna buleud. Geus nyampak juara-juara nulis nu lain ti provinsi lain. Awak asa ngaleutikan pas panon paamprok teuteup jeung anu dariuk dina korsi. Karasa pisan lamun lain kanyaah Alloh mah, moal bisa aub ngariung ngadiukan salah sahiji korsi anu disadiakeun panitia.

Teu lila aya nu ngumumkeun lamun kagiatan bakal dilaksanakeun diaping ku réngréngan ti outbond. Eusina kurang leuwih ulin, sukan-sukan, ngamangpaatkeun waktu ku sagala kagiatan nu matak bungah. Éndah deui bae dunya téh.  Geus lila kuring tara ulin, malah geus poho kumaha ari ulin. Baheula sok ulin téh basa keur budak. Sanggeus jadi kolot mah, saban poé téh gawé jeung gawé,  mastikeun pamajikan teu kurang dahar, anak teu kurang didik.

Geus dibéré makan malam, kuring dititah istirahat.  Acara bébas.  Bébas rék naon baé.

Nu cocok keur ngeusi acara bébas, taya deui iwal ti saré. Kuring bus asup ka kamar nomer 418 di tingkat 4. Kamarna beresih, maké model minimalis. Pas nempo tina jandela, aya balkon. Tina balkon lamun ningali ka handap, aya kolam renang maké téhél biru, caina ngagenclang herang. Teu kabita hayang renang, kacipta bakal tiris, kabita kénéh ngagéléhé ngagoler dina kasur anu nyacas bodas.

Ku lantaran haté leuwih condong ngamangpaatkeun hadiah saré ku saré, nya kuring buru-buru ucul-ucul. Tatan-tatan saré.  Kuring mandi heula ku cihaneut, maké sabun hotél.  Dug baé saré, teu inget naon-naon deui.
●●●

Asa ngimpi pas ningali aya awéwé maké kerudung asup ka kamar kuring.  Manéhna antaré pisan asup ka kamar, muru kana méja leutik, teuing neundeun naon. Kadéngé manéhna asup ka toilét. Kuring teu geruh, ngan bingung. Naha bet bisa aya awéwé asup. Pan dikonci, koncina nyelap dipaké ngahurungkeun lampu.

Awéwé téh leumpang ngadeukeutan lomari bari muka kerudung. Awak kuring ngajepat kénéh dina kasur,  tapi panon nuturkeun sakabéh gurak gerik awéwé nu ayeuna gadag gidig di jero kamar.
Manéhna katingali nyampeurkeun, haté ratug. Napas ditahan, arék naon  maké nyampeurkeun. Lalaunan ampir teu kadéngé sukuna ngeteyep, leungeunna mapay kasur. Meureun sieunan labuh lantaran kamarna poék. Kuring mah lamun saré lampu sok dipareuman,  kudu poék.

"Neng, badé kamana?" Kuring nanya bari sora rada ngageter antara reuwas jeung sieun.
"Hah, ari ieu saha?" Manéhna malik nanya bangun sarua reuwasna jeung kuring.
"Dedi," pok téh nyebutkeun ngaran.
"Hah, aduh, salah asup kamar. Hanas menta dibukakeun ka office boy!" Kadéngé manehna gegelendeng.  Kuring olohok. Sigana olohokna kuring moal katingali ku manéhna da poék.

Manéhna nyokot kerudung, terus malik rék ka luar kamar. Kadéngé ngutruk.
"Kunaon sih pantona teu di konci? Jadi we batur bisa asup. Jeung naha teu ngahurungkeun lampu? Pan teu katempo saha nu di jero. Saré téh lalawora."

Kuring ngahuleng, anu salah asup manéhna, naha jadi kuring nu salah? Geus salah asup, ngaruksak kani'matan saré batur, éh kalahka malikan ngambek. Kuring jadi keuheul. Sugan jelema anu sok sararé di hotél mah tara ngaragap haté batur. Nu salah téh kudu batur, padahal geus jelas manéhna nu salah.

Tungtungna teu bisa saré.  Dipeureum-peureumkeun gé anger wé teu reup. Guling gasahan, kahudangkeun awéwé nu asup salah kamar. 

Bari ngagoler, rarasaan asa hayang ka cai.

Kuring nguniang hudang,  maksakeun.

Kolotrak nyekel knop toilét. Pageuh. Naha bet ngonci.  Digebreg-gebreg, panto téh pageuh teu muka. Aduh, awéwé téh mawa sial. Naha maké ngonci kamar toilet sagala.

Teu kuat hayang ka cai ampir teu katahan. Kuring nelepon ka nomer 0 maksudna ngarah dikirim pagawé anu bisa mukakeun  panto toilét.

Teu lila jol lalaki anu ngaku jurungan ti bagian hotél keur ngomé panto toilét.
Kuring ngarasa hanjelu, peuting éndah saré dina kasur hotél  kamar 418 anu sepréna nyaca bodas téh teu tulus. Tukang ngoméan panto lila pisan gawéna. Kaburu teu hayang kacaina ge, kaburu nyelek ku keuheul.

Aya bagja teu daulat!